Kalani’s hand tensed around the hilt of his weapon. After so long on the sea and now a frustrating pursuit, he almost welcomed a fight to clear his mind, but not if it took place on the opponent’s terms. “What can you tell us, Komori-sama?”

“The spirits here are strange,” Komori said. “The kami seem… confused. I do not think that they think they are kami at all.”

“What does that mean?” Gidayu demanded.

“Oh, I am sorry,” Komori snapped. “I can’t explain it in terms of pointy little sticks that fly through the air, so of course you are confused.”

“Hard to ask the kami for favors with an arrow in your throat,” Gidayu said under his breath.

Θεέ μου. Πότε θα καταλάβουν οτι οι ιστορίες τους δεν είναι για Holywood.

Ϊδιες ατάκες πρέπει να είχαν και στο "Αναλώσιμοι"

Είναι ανατριχιαστικό αν το σκεφτείς.

Ευτυχώς που σταμάτησα να ασχολούμαι με το τι μαλακίες λένε τα τελευταία 11 χρόνια.

Και νέος και γενναίος. Για να διαβάσεις μέχρι το τέλος.

Αν και δε ξέρω, μπορώ να υποθέσω οτι είδαν ακόμη και διαστημόπλοιο με τον χρόνια χαμένο κουμπάρο του Kyofu.